Gisteren begonnen met de bouw van een portable poppenkastje om aankomend weekeinde op x91Vurige Tongenx92 in Ruigoord mee over het terrein te kunnen struinen en kinderen vermaken. Weet niet of het allemaal op tijd klaar is maar dat zien we wel. Spannend is het sowieso.

De poppenkast begint vorm aan te nemen. Het geheel begint vorm aan te nemen. Nu is het zaak te oefenen met de poppen. Iets wat soms best nog wel tegenvalt omdat de bewegingen heel anders zijn dan wat je normaal doet. Hierdoor krijg ik snel lichte krampjes in de onderarm.

Vandaag draag ik lichtblauwe sokjes, fluoricerende groene gympen met glimmende blauwe streep, spijkerbroek, knalgeel T-shirt met afbeelding van zwitsal baby en daarover een fel groen shirt voor als het een beetje fris is. In de supermarkt werd ik een beetje raar bekeken en zag dat er inderdaad een wereld van verschil is tussen de kleding die ik draag en het gemiddelde grijs dat ik om mij heen zie.

Ben blij met mijn gekleurde kleren en merk dat het om mij heen voor een soort vrolijkheid zorgt.

Waarom komen de zorgen en strubbelingen altijd op het moment dat het geld op is of de bodem in zicht is? Zelfs als ik helemaal geen geld nodig heb komt de angst voor de toekomst altijd als het geld op is.

Hmmm, ook maar eens goed bekijken.

Gisteren naar een poppenkast wezen kijken. Het was in woonmall Alexandrium in Rotterdam. Ze hebben daar een poppenkast om de kinderen te vermaken zodat de ouders even rustig een mooie nieuwe bank kunnen uitzoeken. Iedere week treed er dan een andere speler op en gisteren was het een mevrouw die dit al 20 jaar doet. Ik was behoorlijk nerveus voordat we gingen kijken en kom er dan nu ook achter dat er ergens een traumatische ervaring moet zijn aangaande de poppenkast.

Het was een mooie show en ik kom er achter dat er veel werk te verzetten valt voordat we zelf met een poppenkast aan de slag kunnen. De laatste tijd merk ik dat hoe meer ik lees over Jan Klaassen, Pulcinella en Mr. Punch des te onzekerder werd ik van het idee. Na de show van gisteren weet ik dat ik dit kan en wil en ben gesterkt in de plannen.

Dit weekend heb ik een handpop gekocht. Het is een zwart/witte poes. Ik noem x91m Poesjkin en het is een jeweetwel kater, althans naar toekomstig publiek toe. Praten doet Poesjkin nog niet, de focus ligt momenteel nog puur op de bewegingen en dat is complexer dan ik in eerste instantie verwacht had. In wezen denk ik dat tekst ook secondair is en dat het meeste moet komen van de bewegingen.

Vrijdag had ik x91m gekocht. Zaterdag er een paar uur mee bezig geweest. Zondag kramp in mijn hand en onderarm. Een dusdanige kramp dat ik nauwelijks een blikje cola naar mijn mond kon brengen omdat het blikje bijna uit mijn hand trilde.

Het wordt dus oefenen, oefenen en nog eens oefenen.

Het plan is een poppenkast. Ik heb mezelf de laatste tijd steeds meer gezien als iemand die maar moest gaan rondtrekken en een beetje de mensen wijzen op het leven, zeg maar een rondreizende predikant. Maar ja, wie luistert er nou naar een predikant? Niemand toch? En het in een parkje op een sinaasappelkistje staan om het Woord te verkondigen zag ik ook helemaal niet zitten.

Maar wat is er nou onschuldiger dan Jan Claassen? Jan Claassen komt niet bedreigend over en kan zeggen wat x91ie wil. Jan Claassen kan wakker schudden zonder dat men xfcberhaupt doorheeft dat hij wakker schudt.

Het plan is dus een poppenkast.

Hahaha, x91k lig nu al in een deuk.

Ik ben verliefd. En dat niet alleen, grootse plannen worden gesmeed. Het heeft even geduurd voordat ik wist wat mijn doel in het leven is, waarvoor ik hier ben. Maar nu het een duidelijke vorm heeft aangenomen is het zo helder en volledig logisch. Bijna verbazingwekkend dat ik daar niet eerder op gekomen was.

Wat een plan. En wie had dat kunnen bedenken.

Meegaan met het leven. Zie het als een zwaluw; als het weer zwaar dreigt te worden gaat de zwaluw lager vliegen. De zwaluw gaat als het ware mee met het weer.